মণিকূট

 শৰতৰ স্নিগ্ধ পুৱা। প্ৰকৃতিয়ে নিজৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া সাজযোৰ পিন্ধি ৰূপহী গাঁওখনক সজাই তুলিছে। নৈৰ পাৰত কঁহুৱা ফুলবোৰে বতাহত হালি-জালি এক স্বৰ্গীয় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে। ভাদ মাহৰ উখল-মাখল পৰিৱেশে সমগ্ৰ গাঁওখনকে আনন্দত জীপাল কৰি তুলিছে। গাঁৱৰ সোঁমাজতে অৱস্থিত চাৰিশ বছৰীয়া পুৰণি নামঘৰটো কেৱল উপাসনা স্থলীয়েই নহয়, সমগ্ৰ গাঁওবাসীৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন। প্ৰাচীন অসমীয়া স্থাপত্যৰ আৰ্হিত নিৰ্মিত নামঘৰৰ খুঁটাবোৰত খোদিত আছে দশৱতাৰ আৰু গজা-ব্যালৰ অপূৰ্ব ভাস্কৰ্য।

নামঘৰীয়া বাপুকণ ককাইৰ দিনটো আৰম্ভ হয় ব্ৰাহ্ম মুহূৰ্তত। নৈৰ চেঁচা পানীত স্নান কৰি, তিতা কাপোৰেই আহি তেওঁ নামঘৰৰ চোতাল সৰা-মচা কৰে। তাৰ পাছত ফুলনিত ফুলি থকা শেৱালি, তগৰ আৰু মালতী ফুল তুলি আনি গুৰু আসনৰ বাবে সজাই তোলে। ধূপ-ধুনাৰ সুবাসে সমগ্ৰ পৰিৱেশ সুবাসিত কৰি তোলে। ডবা-কাঁহ আৰু শংখৰ ধ্বনিয়ে আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰে। পুৰণি অসমীয়া সমাজৰ চহকী পৰম্পৰা আৰু পৰম ভক্তিৰ এক অপূৰ্ব নিদৰ্শন এই নামঘৰ।

কিন্তু কোনে জানিছিল, এই পবিত্ৰ পৰিৱেশৰ মাজতেই ঘটিবলৈ গৈ আছে এক অভাৱনীয় অঘটন, যিয়ে সমগ্ৰ ৰাজ্যতে জোকাৰণি তুলিব!

****

সেইদিনা বৃহস্পতিবাৰ। ৰাতিপুৱা নাম-প্ৰসংগৰ বাবে ৰাইজ গোট খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। বাপুকণ ককাইয়ে যেতিয়া মণিকূটৰ গধুৰ কাঠৰ দুৱাৰখন খুলিলে, তেওঁৰ চকু থৰ হৈ গ’ল। হাতৰ পৰা শৰাইখন মজিয়াত সৰি পৰিল।

গুৰু আসনৰ ঠিক কাষতে থকা পবিত্ৰ চন্দন কাঠৰ পেৰাটো মুকলি হৈ আছে! তাৰ ভিতৰত সযতনে ৰখা মহাপুৰুষজনাৰ নিজ হাতে লিখা দুষ্প্ৰাপ্য সাঁচিপাতৰ পুথিখন অন্তৰ্ধান! এইখন কোনো সাধাৰণ পুথি নাছিল; ভক্তি-ৰসৰ এক অমূল্য নিদৰ্শন, য’ত সোণৰ চিয়াঁহীৰে অংকন কৰা আছিল কিছুমান বিশেষ চিত্ৰ।

খবৰটো বনজুইৰ দৰে বিয়পি পৰিল। গাঁৱৰ ৰাইজৰ মাজত হাহাকাৰ লাগিল। গাঁৱৰ বৃদ্ধসকলে কান্দিবলৈ ধৰিলে। যেন তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ পৰা ভগৱানৰ আশীৰ্বাদহে কোনোবাই কাঢ়ি লৈ গ'ল। গাঁওবুঢ়া হেমধৰ বৰুৱাই লগে লগে চহৰৰ আৰক্ষীক খবৰ দিলে। কিন্তু আৰক্ষীৰ সাধাৰণ তদন্তই এই জটিল ৰহস্যৰ ভেদ ভাঙিব নোৱাৰিলে।

অৱশেষত, প্ৰাচীন পুথিখন উদ্ধাৰৰ বাবে চহৰৰ পৰা মাতি অনা হ’ল ৰাজ্যৰ অন্যতম ৰহস্যসন্ধানী অৰিন্দম বৰুৱা আৰু তেওঁৰ তীক্ষ্ণধী সহযোগী নীলোৎপলক।

অৰিন্দম বৰুৱা অসাধাৰণ ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী। ওখ-পাখ, তীক্ষ্ণ দৃষ্টি, আৰু পৰিধানত সদায় সাধাৰণ খাদীৰ কুৰ্তা। তেওঁৰ বিশ্লেষণ ক্ষমতা ইমানেই প্ৰখৰ যে সামান্য এটা সৰু সূতাৰ টুকুৰাৰ পৰাও তেওঁ অপৰাধীৰ ঠিকনা উলিয়াব পাৰিছিল। তেওঁৰ সহযোগী নীলোৎপল আধুনিক প্ৰযুক্তিবিদ্যাত পাকৈত যুৱক, কিন্তু পুৰণি পৰম্পৰাৰ প্ৰতি তেওঁৰো গভীৰ শ্ৰদ্ধা।

ৰূপহী গাঁৱত ভৰি থৈয়েই অৰিন্দমে পোনপটীয়াকৈ নামঘৰলৈ গ'ল। মণিকূটৰ বাহিৰত তেতিয়া হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ ভিৰ। অৰিন্দমে গাঁওবুঢ়াক কৈ মানুহবোৰক অলপ আঁতৰাই পঠিয়ালে আৰু নীলোৎপলক লৈ মণিকূটৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিলে।

অৰিন্দমে তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে চাৰিওফালে নিৰীক্ষণ কৰিলে। তেওঁ দেখিলে যে মণিকূটৰ বিশাল তলাটো ভঙা হোৱা নাই। বৰঞ্চ, কোনোবাই অতি সাৱধানে আচল চাবিৰে বা তাৰ কোনো নকল চাবিৰে তলা খুলি ভিতৰত সোমাইছিল আৰু পুথিখন লৈ একেদৰেই তলা মাৰি থৈ গৈছে।

অৰিন্দমে পকেটৰ পৰা মেগনিফাইং গ্লাছখন উলিয়াই মজিয়াখন পৰীক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলে। হঠাৎ তেওঁৰ দৃষ্টি নিৱদ্ধ হ'ল কাঠৰ পেৰাটোৰ কাষত পৰি থকা অলপ হালধীয়া বৰণৰ গুড়ি আৰু এডাল সৰু মুগা ৰঙৰ পাটৰ সূতাত। অৰিন্দমে সযতনে সেইবোৰ এটা সৰু প্লাষ্টিকৰ বেগত ভৰাই ল'লে।

"নীলোৎপল," অৰিন্দমে লাহেকৈ ক'লে, "এই চুৰি কোনো বাহিৰৰ সাধাৰণ চোৰৰ কাম নহয়। ইয়াৰ আঁৰত আছে গাঁৱৰেই বা নামঘৰৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত কোনো ব্যক্তিৰ হাত। যি ব্যক্তিয়ে জানে যে পুথিখনৰ প্ৰকৃত মূল্য কিমান!"

প্ৰাথমিক অনুসন্ধানৰ অন্তত অৰিন্দমৰ সন্দেহৰ আঙুলি মূলতঃ তিনিজন ব্যক্তিৰ ফালে টোঁৱাই গ'ল।

১. বাপুকণ নামঘৰীয়া: যিজন ব্যক্তিৰ হাতত মণিকূটৰ মূল চাবি থাকে। তেওঁ অবিহনে মণিকূটত কাকো সোমাবলৈ দিয়া নহয়।

২. হেমধৰ গাঁওবুঢ়া: গাঁৱৰ আটাইতকৈ প্ৰতিপত্তিশালী আৰু আঢ্যৱন্ত ব্যক্তি। নামঘৰৰ চোৱা-চিতাৰ বাবে মণিকূটৰ দ্বিতীয়টো চাবি গাঁওবুঢ়াৰ হাতত বংশানুক্ৰমিকভাৱে থাকে।

৩. অধ্যাপক চলিহা: চহৰৰ পৰা অহা এজন পুৰাতত্ত্ব আৰু প্ৰাচীন লিপিৰ গৱেষক। যোৱা এসপ্তাহ ধৰি তেওঁ পুথিখনৰ ওপৰত গৱেষণা কৰাৰ চলেৰে গাঁৱৰ ডাক-বঙলাত বাহৰ পাতি আছিল।

অৰিন্দমে প্ৰথমতে বাপুকণ ককাইক সোধা-পোচা কৰিলে। বাপুকণ ককাইৰ দুচকুত তেতিয়াও চকুপানী।

"বোপা, মই মোৰ জীৱনৰ ত্ৰিশটা বছৰ গুৰুজনাৰ সেৱাত কটালোঁ। পুথিখন মোৰ প্ৰাণতকৈয়ো অধিক। মই সপোনতো এই মহাপাপৰ কথা ভাবিব নোৱাৰোঁ।"

অৰিন্দমে তেওঁৰ চকুত সত্যতাৰ আভাস পালে, কিন্তু ডিটেকটিভৰ মন, কেৱল আৱেগত উটি নাযায়।

ইয়াৰ পিছত অৰিন্দমে গাঁওবুঢ়াক মাতি পঠিয়ালে। গাঁওবুঢ়া হেমধৰৰ ব্যৱহাৰ আছিল যথেষ্ট অহংকাৰী।

"চাওক বৰুৱা, মই এই গাঁৱৰ মুখিয়াল। মোৰ ঘৰত ধন-সোণৰ কোনো অভাৱ নাই। মই কিয় এই কাম কৰিবলৈ যাম?"

কিন্তু অৰিন্দমৰ চোকা দৃষ্টিৰ পৰা সাৰি নগ'ল গাঁওবুঢ়াৰ আঙুলিত জিলিকি থকা নতুন হীৰাৰ আঙঠিটো আৰু তেওঁ পিন্ধি থকা দামী পাটৰ চাদৰখন, যাৰ সূতাৰ সৈতে মণিকূটত পোৱা সূতাৰ হুবহু মিল।

শেষত পাল পৰিল অধ্যাপক চলিহাৰ। চলিহা মানুহজন দেখাত অতি ভদ্ৰ যদিও, তেওঁৰ কথা-বতৰাত অস্বাভাৱিক অস্থিৰতা। অৰিন্দমে যেতিয়া চলিহাক জেৰা কৰি আছিল, নীলোৎপলে মনে মনে গৈ ডাক-বঙলাত চলিহাৰ কোঠাত তালাচী চলালে। নীলোৎপলে চলিহাৰ বেগৰ পৰা আৱিষ্কাৰ কৰিলে লণ্ডনলৈ যোৱা এখন বিমানৰ টিকট আৰু এটা বেগ ভৰ্তি নগদ ধনৰ টোপোলা।

সকলো প্ৰমাণ যেন চলিহাৰ বিৰুদ্ধে গৈছে!

*****

প্ৰিয় পাঠক, কাহিনীৰ এইখিনি পালেহি যেতিয়া, আপোনালৈ মোৰ এটা প্ৰশ্ন। আপুনি বাৰু কি ভাৱে? অপৰাধী কোন?

ধনৰ লোভত অধ্যাপক চলিহাই এই কাম কৰিলে নেকি? আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত এনে প্ৰাচীন পুথিৰ মূল্য কোটি কোটি টকা। চলিহাই হয়তো সেই সুযোগ লৈছে।

নে গাঁওবুঢ়াই নিজৰ ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰিলে? গাঁওবুঢ়াৰ পাটৰ চাদৰৰ সূতা মণিকূটত কেনেকৈ গ'ল?

নে নামঘৰীয়াই কোনো ডাঙৰ স্বাৰ্থৰ বাবে এই কাম কৰিবলৈ বাধ্য হ'ল? তেওঁৰ হাততেই মূল চাবি থাকে।

আপুনি নিজৰ মনতে উত্তৰটো ভাবি লওক, বিশ্লেষণ কৰক প্ৰতিটো প্ৰমাণ। কাৰণ পৰৱৰ্তী মুহূৰ্তত আপোনাৰ ধাৰণা সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি হ'বলৈ গৈ আছে! ৰহস্যৰ পাকঘূৰণি এতিয়াহে আৰম্ভ হৈছে।

*****

সন্ধিয়া পুনৰ সকলো ৰাইজ নামঘৰৰ বিশাল মজিয়াত গোট খালে। আকাশত শাৰদীয় জোনাক। কিন্তু মানুহৰ মনবোৰ অন্ধকাৰ। সকলোৰে দৃষ্টি অৰিন্দম বৰুৱাৰ ওপৰত।

অৰিন্দম বৰুৱাই গম্ভীৰ খোজেৰে গুৰু আসনৰ সন্মুখত থিয় হ'ল। তেওঁৰ হাতত সেই প্লাষ্টিকৰ বেগটো, য'ত প্ৰমাণবোৰ ৰখা হৈছিল। সমগ্ৰ নামঘৰত বেজী এটা পৰিলেও যেন শুনা যাব, এনে এক গভীৰ নীৰৱতাই বিৰাজ কৰিছিল।

"ৰাইজ"

অৰিন্দমে মেঘমল্লাৰ স্বৰেৰে আৰম্ভ কৰিলে, -

"যোৱা দুদিন ধৰি মই এই ৰহস্যৰ গভীৰলৈ যোৱাৰ চেষ্টা কৰিছোঁ। আৰু আজি মই নিশ্চিত যে অপৰাধী আমাৰ মাজতেই উপস্থিত আছে।"

মানুহৰ মাজত ফুচফুচনি আৰম্ভ হ'ল।

অৰিন্দমে অধ্যাপক চলিহাৰ ফালে আঙুলিয়াই ক'লে,

"অধ্যাপক চলিহা প্ৰকৃততে কোনো গৱেষক নহয়। তেওঁ এজন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চোৰাং ব্যৱসায়ী। তেওঁ এই পুথিখন লণ্ডনৰ এক নিলাম কেন্দ্ৰত বিক্ৰী কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। তাৰেই এডভান্স হিচাপে তেওঁৰ বেগত পোৱা গৈছে বিপুল পৰিমাণৰ ধন।"

চলিহাৰ মুখখন শেঁতা পৰি গ'ল। তেওঁ পলাবলৈ চেষ্টা কৰোঁতেই নীলোৎপলে জপিয়াই গৈ কৰায়ত্ব কৰিলে।

ৰাইজে চলিহাক মাৰিবলৈ খেদি আহিল। কিন্তু অৰিন্দমে হাত দাঙি সকলোকে শান্ত কৰিলে।

"ৰ'ব ৰাইজ! চলিহাই পুথিখন চুৰি কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল সঁচা, কিন্তু তেওঁ চুৰি কৰা নাছিল!"

সকলোৱে আশ্চৰ্যত চকু কপালত তুলিলে।

"তেনেহ'লে কোনে কৰিলে?"

ৰাইজৰ মাজৰ পৰা কোনোবাই চিঞৰি উঠিল।

অৰিন্দমে এইবাৰ গাঁওবুঢ়া হেমধৰৰ ফালে চালে।

"গাঁওবুঢ়া ডাঙৰীয়া, আপোনাৰ ব্যৱসায়ত যোৱা কেইবামাহো ধৰি বৃহৎ লোকচান হৈছে। চহৰত আপুনি জুৱা খেলি বহু লাখ টকাৰ ধাৰত পোত গৈছে। এই কথা গাঁৱৰ মানুহে নাজানিলেও, মোৰ পৰা সাৰি যোৱা নাই। চলিহাই আপোনাক এই অৱস্থাৰ সুযোগ লৈ এক মোটা অংকৰ ধনৰ লোভ দেখুৱাইছিল। যিহেতু আপোনাৰ হাতত মণিকূটৰ দ্বিতীয়টো চাবি থাকে, আপুনি সেই ৰাতি পুথিখন চুৰি কৰিবলৈ মণিকূটত সোমাইছিল। এই পাটৰ সূতাডাল আপোনাৰেই চাদৰৰ পৰা এৰাই পেৰাটোত লাগি ধৰা নাই জানো?"

গাঁওবুঢ়া হেমধৰে উচপ খাই উঠিল আৰু ভয়ে ভয়ে কঁপিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ৰাইজৰ আগত আঁঠু লৈ ক'লে,

"মোক ক্ষমা কৰক ৰাইজ! মই ধনৰ লোভত অন্ধ হৈ পৰিছিলোঁ। মই ৰাতি মণিকূটলৈ গৈছিলোঁ সঁচা..."

"কিন্তু আপুনি পুথিখন চুৰি কৰিব নোৱাৰিলে!" - অৰিন্দমে গাঁওবুঢ়াৰ কথা কাটি ক'লে।

"হয় বৰুৱা ডাঙৰীয়া," গাঁওবুঢ়াই কান্দি কান্দি ক'লে, "মই তলা খুলি পেৰাটো মুকলি কৰি দেখিলোঁ যে... পেৰাটো সম্পূৰ্ণ খালী! তাত পুথিখন নাছিল! মই ভয় খাই লগে লগে পেৰাটো বন্ধ কৰি ঘৰলৈ গুচি আহিলোঁ।"

গোটেই নামঘৰত আকৌ এক হুলস্থূলীয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হ'ল। চলিহাই চুৰি কৰা নাই, গাঁওবুঢ়ায়ো কৰা নাই! তেন্তে পুথিখন গ'ল কলৈ?

অৰিন্দমে এইবাৰ এটা সৰু হাঁহি মাৰি বাপুকণ নামঘৰীয়াৰ কাষলৈ গ'ল। বাপুকণ ককাই তলমূৰ কৰি থিয় হৈ আছিল।

"আচলতে," অৰিন্দমে ক'লে, "পুথিখন চুৰি হোৱাই নাই!"

কি!! সকলোৱে যেন নিজৰ কাণকে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই।

"পুথিখন গাঁওবুঢ়াই চুৰি কৰাৰ আগতেই, আন কোনোবাই অতি নিৰাপদ স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰিছিল। আৰু সেই কাম আন কোনেও নহয়, স্বয়ং আমাৰ বাপুকণ ককাইয়ে কৰিছিল।"

"বাপুকণ ককাই?" ৰাইজে একেলগে চিঞৰি উঠিল।

অৰিন্দমে বুজাবলৈ ধৰিলে, "বাপুকণ ককাই অতি সহজ-সৰল হ'লেও, তেওঁৰ পৰ্যবেক্ষণ ক্ষমতা অতি প্ৰখৰ। যোৱা কিছুদিন ধৰি চলিহা আৰু গাঁওবুঢ়াৰ গোপন আলোচনা তেওঁৰ চকুত পৰিছিল। তেওঁ বুজি উঠিছিল যে গুৰুজনাৰ সম্পদৰ ওপৰত বিপদ আহি পৰিছে। সেয়েহে, তেওঁ যোৱা ৰাতিয়েই পুথিখন পেৰাৰ পৰা উলিয়াই লৈছিল। আৰু গাঁওবুঢ়া যেতিয়া ৰাতি চুৰি কৰিবলৈ আহিব, তেওঁৰ প্ৰমাণ ৰাখিবলৈ মণিকূটৰ মজিয়াত হালধীয়া সৰিয়হৰ গুড়ি ছটিয়াই থৈছিল। গাঁওবুঢ়াৰ ভৰিৰ চিন সেই গুড়িত স্পষ্টকৈ ৰৈ গৈছিল।"

সকলোৱে বাপুকণলৈ চালে। বাপুকণৰ দুচকুত তেতিয়া অশ্ৰুৰ ধাৰা।

"বাপুকণ ককাই," অৰিন্দমে মৰমেৰে ক'লে, "এতিয়া পুথিখন ক'ত আছে, ৰাইজক উলিয়াই দিয়ক।"

বাপুকণে চকুলো মচি লাহেকৈ গৈ নামঘৰৰ এচুকত থকা প্ৰকাণ্ড ডবাটোৰ ওচৰ পালেগৈ। তেওঁ ডবাটোৰ ঠিক তলৰ কাঠৰ ফ্ৰেমটো লাহেকৈ এটা বিশেষ দিশত ঘূৰাই দিলে। এটা সৰু 'ক্লিক' শব্দ হ'ল। সকলোৱে আশ্চৰ্যৰে চাই ৰ'ল। ডবাটোৰ তলত এটা গোপন কাঠৰ খলপ লুকুৱাই ৰখা হৈছিল, যিটো বাহিৰৰ পৰা কেতিয়াও ধৰিব নোৱাৰি!

সেই গোপন স্থানৰ পৰাই বাপুকণে ৰঙা কাপোৰত মেৰিয়াই থোৱা পবিত্ৰ সাঁচিপাতৰ পুথিখন উলিয়াই আনিলে। তেওঁ কান্দি কান্দি ক'লে,

"মই চুৰি কৰা নাছিলোঁ ৰাইজ। মই মাত্ৰ লোভী শগুণৰ হাতৰ পৰা গুৰুজনাৰ অমূল্য সম্পদ ৰক্ষা কৰিব বিচাৰিছিলোঁ। মোক ক্ষমা কৰিব।"

ৰাইজৰ মাজত আনন্দৰ জোৱাৰ উঠিল। গাঁৱৰ মুখিয়ালসকলে বাপুকণক সাৱটি ধৰিলে। কাৰো মনত তেওঁৰ প্ৰতি ক্ষোভ নাছিল, আছিল কেৱল শ্ৰদ্ধা।

সেই নিশাই আৰক্ষীৰ পৰিদৰ্শক বৰুৱাই আহি অধ্যাপক চলিহা আৰু গাঁওবুঢ়া হেমধৰক আটক কৰি লৈ গ'ল। ডবা আৰু কাঁহৰ মাংগলিক ধ্বনিয়ে পুনৰ ৰূপহী গাঁৱৰ আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰি তুলিলে। মহিলাসকলে উৰুলি দিলে। গুৰুজনাৰ সৃষ্টি পুনৰ সন্মানেৰে মণিকূটৰ গুৰু আসনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হ'ল।

ৰাতিপুৱা অৰিন্দম আৰু নীলোৎপলে গাঁৱৰ পৰা বিদায় ল'লে। বাপুকণ ককাইয়ে তেওঁলোকক এখন ফুলাম গামোচা আৰু শৰাইৰে সন্মান জনালে।

গাড়ীত উঠি চহৰলৈ উভতি যোৱাৰ পথত নীলোৎপলে সুধিলে,

"দাদা, আপুনি প্ৰথমেই কেনেকৈ বুজিলে যে বাপুকণ ককাইয়ে পুথিখন লুকুৱাই ৰাখিছে?"

অৰিন্দমে পাইপটো জ্বলাই এটা মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি ক'লে,

"কাৰণ, এজন প্ৰকৃত ভক্তই কেতিয়াও ভগৱানৰ সম্পদৰ অৱমাননা হ'বলৈ নিদিয়ে। যিদিনা মই দেখিলোঁ পেৰাটোৰ তলা ভঙা নাই, অথচ ভিতৰত পুথি নাই, আৰু মজিয়াত সৰিয়হৰ গুড়ি ছটিয়াই থোৱা আছে... মই বুজিছিলোঁ যে ই কোনো সাধাৰণ চোৰৰ কাম নহয়, ই এজন ৰক্ষকৰ কাম। ভক্তি আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ এনে অপূৰ্ব মিলন কেৱল এই পৱিত্ৰ নামঘৰৰ মজিয়াতেই সম্ভৱ।"

শৰতৰ কুঁৱলী ফালি গাড়ীখন আগবাঢ়ি গ'ল আন এক নতুন ৰহস্যৰ সন্ধানত। কিন্তু ভক্তি, ঐতিহ্য আৰু চাতুৰ্যৰ এই কাহিনী ৰূপহী গাঁৱৰ নামঘৰৰ বুৰঞ্জীত চিৰদিনৰ বাবে সোণালী আখৰেৰে খোদিত হৈ ৰ'ল।