নাগৰদোলাৰ মায়া

শাৰদীয় স্নিগ্ধ আকাশৰ তলত এখন অপূৰ্ব পৃথিৱীয়ে প্ৰাণ পাই উঠিছে। নিশাৰ আকাশখন তৰাৰে উপচা, ঠিক তলতেই জিলিকি আছে এখন উখল-মাখল মেলা। চাৰিওফালে ৰঙীন কাগজৰ লণ্ঠন আৰু বুলবুলি লাইটৰ চিকমিকনি। গৰম জিলাপী আৰু ভজা বাদামৰ সুবাসে চৌদিশ আমোলমোলাই ৰাখিছে। এই পোহৰ আৰু আনন্দৰ মেলাখনৰ মাজমজিয়াত থিয় হৈ আছে পৰিয়ালটো।

দেউতাক বিকাশৰ গাত এটা আকাশী নীলা চোলা। তেওঁ নিজৰ পাঁচ বছৰীয়া পুতেক অয়নক কান্ধত তুলি লৈছে। অয়নে মেলাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নাগৰদোলাটোৰ ফালে আঙুলিয়াই চিঞৰিছে, -- "দেউতা, সৌৱা চোৱা!"

কাষতেই পত্নী ৰুমী, গাত এখন উজ্জ্বল কমলা ৰঙৰ শাৰী। হাতত ধৰি লৰালৰিকৈ খোজ দিছে তেওঁলোকৰ সাত বছৰীয়া কন্যা ৰিয়া। দৃশ্যটো একেবাৰে সাধাৰণ আৰু মৰম লগা, কিন্তু কোনেও ভবা নাছিল যে পৰৱৰ্তী কেইটামান মুহূৰ্তত তেওঁলোকৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ আৰু অকল্পনীয় ঘটনাটো ঘটিবলৈ গৈ আছে।

ভিৰৰ মাজত খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে হঠাৎ ৰুমীৰ চকু পৰিল এগৰাকী চিনাকি মানুহৰ ওপৰত।

"মামণি!" -- ৰুমীয়ে আনন্দতে চিঞৰি উঠিল।

মামণি ৰুমীৰ কলেজীয়া বান্ধৱী। কিন্তু ৰুমীৰ কাষলৈ আগুৱাই অহা মামণিৰ মুখখনত মেলাৰ আনন্দৰ কোনো চিন নাই। তাইৰ চকুহাল অস্বাভাৱিকভাৱে বহল আৰু স্থিৰ। তাই ৰুমীৰ কাষলৈ আহি সাৱটি ধৰাৰ পৰিৱৰ্তে ৰুমীৰ হাতখন জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে। মামণিৰ হাতখন বৰফৰ দৰে চেঁচা।

"ৰুমী..." মামণিয়ে ফুচফুচাই ক'লে। তাইৰ মাতটো যেন কোনো গভীৰ কুঁৱাৰ তলিৰ পৰাহে ভাঁহি আহিছে।

"ৰাতি বাৰ বজাৰ আগতে এই মেলাৰ পৰা গুচি যাবি। আৰু যিয়েই নহওক, সেই নাগৰদোলাত নুঠিবি।"

ৰুমীয়ে কিবা এটা সোধাৰ আগতেই ভিৰৰ মাজৰ পৰা অহা এজন মানুহে মামণিক খুন্দা মাৰি দিলে আৰু চকুৰ পচাৰতে মামণি সেই ভিৰৰ মাজত নোহোৱা হৈ গ'ল। ৰুমীৰ বুকুখন চিৰিংকৈ গ'ল। তাইৰ মনত পৰিল,

--মামণিৰ দেখোন আজিৰ পৰা দহ বছৰ আগতেই এটা দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হৈছিল! তেন্তে এয়া কোন আছিল?--

ৰুমীৰ মুখখন শেঁতা পৰি গ'ল, কিন্তু বিকাশে একো ধৰিব নোৱাৰিলে। বিকাশে ইতিমধ্যে এখন জিলাপীৰ দোকানৰ পৰা গৰম জিলাপী কিনি আনিছিল।

"ৰুমী, কি হ'ল? জিলাপী লোৱা," --বিকাশে হাঁহি হাঁহি ক'লে।

ৰুমীয়ে কঁপা কঁপা হাতেৰে জিলাপীৰ ঠোঙাটো হাত পাতি ল'লে। হঠাৎ তাই অনুভৱ কৰিলে মেলাৰ পৰিৱেশটো যেন লাহে লাহে সলনি হ'বলৈ ধৰিছে। দূৰৈৰ পৰা ভাহি অহা ঢোলৰ মাতটো একেটা তালতেই অদ্ভুতভাৱে বাৰে বাৰে বাজি আছে— যেন কোনোবাই অডিঅ' ৰেকৰ্ডিং এটাহে ৰিপিট (loop) কৰি বজাই থৈছে। মানুহবোৰৰ হাঁহিবোৰো যেন অস্বাভাৱিকভাৱে যান্ত্ৰিক।

"দেউতা, আমি নাগৰদোলাত উঠিম!" -- অয়নে দেউতাকৰ কান্ধৰ পৰা চিঞৰিলে। ৰিয়াইও জাঁপ মাৰি সন্মতি দিলে।

ৰুমীয়ে বাধা দিবলৈ বিচাৰিছিল,- "নালাগে বিকাশ, বহুত ৰাতি হ'ল, ব'লা ঘৰলৈ যাওঁ।"

কিন্তু বিকাশে কথাটো হাঁহি উৰুৱাই দিলে। -- "আৰে, ল'ৰা-ছোৱালীহাল ইমান আগ্ৰহৰে ৰৈ আছে। মাত্ৰ এবাৰ! তাৰ পিছতেই আমি যাম।"

বিকাশৰ হাতৰ ঘড়ীত তেতিয়া সময় নিশা ১১:৫৫ মিনিট।

টিকট কাটি চাৰিওজন নাগৰদোলাৰ এটা বাকচত বহিল। যন্ত্ৰটো লাহে লাহে ঘূৰিবলৈ ধৰিলে। ৰুমীৰ বুকুৰ ধপধপনি বাঢ়ি গʼল। যিমানেই তেওঁলোক ওপৰলৈ গৈছে, তলৰ মেলাখন সিমানেই সৰু হৈ আহিছে।

হঠাৎ, একেবাৰে ওপৰ পোৱাৰ লগে লগে নাগৰদোলাটো এটা ভয়ংকৰ শব্দ কৰি ৰৈ গ'ল। তললৈ চাই ৰুমীৰ মুখৰ মাত হৰিল।

ঠিক বাৰ বজাৰ লগে লগে তলৰ মেলাৰ সকলো লাইট একেলগে নুমাই গৈছিল। কেৱল লাইটেই নহয়— মেলাৰ মানুহ, দোকান-পোহাৰ, কোলাহল সকলোবোৰ যেন বতাহত মিলি গ'ল। তলত কেৱল এক ভয়ংকৰ, নিস্তব্ধ, ক'লা অন্ধকাৰ।

"বিকাশ... তলত কোনো নাই!" -- ৰুমীয়ে আতংকত চিঞৰি উঠিল।

বিকাশেও তললৈ চাই শিল পৰা কপৌৰ দৰে থৰ লাগি ৰʼল। যিখন মেলাত কেইছেকেণ্ডমান আগলৈকে শ শ মানুহৰ ভিৰ, তাত এতিয়া এখন জনশূন্য, কেবাশতিকা পুৰণি গছৰ অৰণ্যহে দেখা গৈছে।

হঠাৎ নাগৰদোলাটো অস্বাভাৱিক দ্ৰুতগতিৰে তললৈ নামিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তি যেন নোহোৱা হৈ গৈছে। অয়ন আৰু ৰিয়াই ভয়ত কান্দিবলৈ ধৰিলে। বতাহৰ তীব্ৰ সোঁতত চকু মেলিব নোৱাৰা অৱস্থা। বিকাশে পৰিয়ালটোক সাৱটি ধৰিলে। তলৰ অন্ধকাৰ মাটিখিনি দ্ৰুতগতিত তেওঁলোকৰ ফালে আগুৱাই আহিল। তেওঁলোকে চকু মুদি দিলে...

!সংঘৰ্ষ নিশ্চিত!

কিন্তু কোনো সংঘৰ্ষ নহ'ল। তাৰ পৰিৱৰ্তে এক তীব্ৰ, বগা পোহৰে তেওঁলোকৰ চকু ছাট মাৰি ধৰিলে। বতাহৰ শব্দৰ ঠাইত এক যান্ত্ৰিক, নাৰী কণ্ঠস্বৰ ভাঁহি আহিল:

"মেম'ৰী ছিমুলেচন প্ৰগ্ৰাম ৯-বি সমাপ্ত। ক্ৰায়'জেনিক নিদ্ৰা ভংগ কৰা হৈছে।"

বিকাশে লাহে লাহে চকু মেলিলে। তেওঁ কোনো মেলা বা নাগৰদোলাত নাই। বৰঞ্চ শুই আছে এটা কাঁচৰ আৱৰণ থকা, বগা, অত্যাধুনিক কেপচুলৰ ভিতৰত। দেহত নীলা কুৰ্তাৰ সলনি এটা চিলভাৰ ৰঙৰ চ্যুট।

তেওঁ উশাহ ল'বলৈ চেষ্টা কৰিলে। কাষৰ আন এটা কেপচুলৰ পৰা ৰুমী উঠি বহিল। তাইৰ মুখতো একেই বিভ্ৰান্তি।

"ৰুমী... ল'ৰা-ছোৱালীহাল ক'ত?" -- বিকাশে আতংকৰে সুধিলে।

ৰুমীয়ে চাৰিওফালে চালে। গোটেই কোঠাটো যন্ত্ৰ-পাতি আৰু স্ক্ৰীনেৰে ভৰি আছিল। কোঠাটোৰ বিশাল খিৰিকীখনেৰে বাহিৰলৈ চাই তেওঁলোকৰ চকু থৰ হৈ গ'ল। বাহিৰত পৃথিৱীও নাই, নিশাৰ আকাশো নাই; আছে মাথোঁ কোটি কোটি পোহৰ বৰ্ষ দূৰৰ এক অচিনাকি, বেঙুনীয়া ৰঙৰ নিহাৰিকা (Nebula)।

কোঠাটোৰ দৰ্জাখন খোল খাই এটা ৰবটিক এণ্ড্ৰইড সোমাই আহিল।

"শুভপ্ৰভাত কমাণ্ডাৰ বিকাশ আৰু পাইলট ৰুমী। আপোনালোকৰ এশ বছৰীয়া হাইপাৰ-শ্লীপ (Hyper-sleep) সম্পূৰ্ণ হৈছে। আমি এতিয়া পৃথিৱীৰ পৰা বহু দূৰত, নতুন গ্ৰহ 'প্ৰক্সিমা-ছেঞ্চুৰী বি'ৰ কক্ষপথত আছোঁ।"

"আমাৰ অয়ন আৰু ৰিয়া ক'ত?" -- ৰুমীয়ে কন্দনামুৱা হৈ চিঞৰি উঠিল।

এণ্ড্ৰইডটোৱে নিৰ্বিকাৰভাৱে উত্তৰ দিলে, -

"পাইলট ৰুমী, মহাকাশৰ এই সুদীৰ্ঘ যাত্ৰাত আপোনালোকৰ মগজু সক্ৰিয় ৰাখিবলৈ আৰু একাকীত্ব দূৰ কৰিবলৈ আমি 'পৰিয়ালৰ ছিমুলেচন' ব্যৱহাৰ কৰিছিলোঁ। অয়ন আৰু ৰিয়া প্ৰকৃততে কোনো মানৱ সন্তান নহয়; তেওঁলোক এই ব্যৱস্থাটোৱে সৃষ্টি কৰা কৃত্ৰিম আৱেগিক প্ৰগ্ৰাম (AI Construct)। আৰু মেলাখন আছিল ২১ শতিকাৰ পৃথিৱীৰ আপোনালোকৰ স্মৃতিৰ আধাৰত নিৰ্মিত এটা ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটী।"

বিকাশ আৰু ৰুমী শিল পৰা কপৌৰ দৰে থৰ লাগি ৰ'ল। তেওঁলোকৰ মৰমৰ সন্তান দুটা, সেই উখল-মাখল মেলা, জিলাপীৰ গোন্ধ— সকলোবোৰ এটা কম্পিউটাৰ প্ৰগ্ৰামৰ বাহিৰে আন একো নহয়! পৃথিৱীখন ইতিমধ্যে ধ্বংস হৈ গৈছে, আৰু তেওঁলোকেই হয়তো মানৱ জাতিৰ শেষ প্ৰতিনিধি।

ৰুমীয়ে লাহেকৈ নিজৰ হাতখনলৈ চালে, এতিয়াও ৰিয়াই খামুচি ধৰা সেই উমটো যেন লাগি আছে। বাহিৰৰ মহাকাশৰ অনন্ত, অন্ধকাৰৰ মাজত, পৃথিৱীৰ সেই হেৰাই যোৱা পোহৰৰ মেলাখনৰ স্মৃতিয়ে দুয়োকে এক অকল্পনীয় শূন্যতা আৰু ৰহস্যৰ মাজলৈ ঠেলি লৈ গ'ল।