গল্পৰ দৰে এমুঠি চিন্তা

 শৰতৰ স্নিগ্ধ পুৱা। প্ৰকৃতিয়ে নিজৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া সাজযোৰ পিন্ধি ৰূপহী গাঁওখনক সজাই তুলিছে। নৈৰ পাৰত কঁহুৱা ফুলবোৰে বতাহত হালি-জালি এক স্বৰ্গীয় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে। ভাদ মাহৰ উখল-মাখল পৰিৱেশে সমগ্ৰ গাঁওখনকে আনন্দত জীপাল কৰি তুলিছে। গাঁৱৰ সোঁমাজতে অৱস্থিত চাৰিশ বছৰীয়া পুৰণি নামঘৰটো কেৱল উপাসনা স্থলীয়েই নহয়, সমগ্ৰ গাঁওবাসীৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন। প্ৰাচীন অসমীয়া স্থাপত্যৰ আৰ্হিত নিৰ্মিত নামঘৰৰ খুঁটাবোৰত খোদিত আছে দশৱতাৰ আৰু গজা-ব্যালৰ অপূৰ্ব ভাস্কৰ্য। নামঘৰীয়া বাপুকণ ককাইৰ দিনটো আৰম্ভ হয় ব্ৰাহ্ম মুহূৰ্তত। নৈৰ চেঁচা পানীত স্নান কৰি, তিতা কাপোৰেই আহি তেওঁ নামঘৰৰ চোতাল সৰা-মচা কৰে। তাৰ পাছত ফুলনিত ফুলি থকা শেৱালি, তগৰ আৰু মালতী ফুল তুলি আনি গুৰু আসনৰ বাবে সজাই তোলে। ধূপ-ধুনাৰ সুবাসে সমগ্ৰ পৰিৱেশ সুবাসিত কৰি তোলে। ডবা-কাঁহ আৰু শংখৰ ধ্বনিয়ে আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰে। পুৰণি অসমীয়া সমাজৰ চহকী পৰম্পৰা আৰু পৰম ভক্তিৰ এক অপূৰ্ব নিদৰ্শন এই নামঘৰ। কিন্তু কোনে জানিছিল, এই পবিত্ৰ পৰিৱেশৰ মাজতেই ঘটিবলৈ গৈ আছে এক অভাৱনীয় অঘটন, যিয়ে সমগ্ৰ ৰাজ্যতে জোকাৰণি তুলিব! **** সেইদিনা বৃহস্পতিবাৰ। ৰাতিপুৱা নাম-প...