গল্পৰ দৰে এমুঠি চিন্তা

  ধনশিৰিৰ বুকুত আঘোণৰ বেলিটোৱে মেলানি মাগিবলৈ ওলাইছে। নৈখনৰ সিপাৰে থকা চাহ বাগানখনৰ পৰা ভাহি অহা চেঁচা বতাহজাকে গাঁৱৰ ধূলিয়ৰি বাটটোত এক অদ্ভুত গধুৰতা সানি দিছে । বাপুৰামৰ চোতালত তেতিয়াও ৰ ' দৰ শেষ চেকাটো পৰি আছিল যদিও ঘৰখনৰ ভিতৰত চিৰস্থায়ী অন্ধকাৰে বাহৰ পাতিছে। বাপুৰামে একেৰাহে মাৰি থকা কাহৰ শব্দই নিস্তব্ধতাখিনি ফালি পেলাইছিল। যোৱা ছমাহ ধৰি যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁ বিচনাত। পত্নী সৱিতাই চাহ বাগানত পাত তুলি যিখিনি হাজিৰা পায় , সেয়া দৰব আৰু এমুঠি চাউল যোগাৰ কৰোতেই শেষ হৈ যায় । দৰিদ্ৰতাৰ অন্ধকাৰৰ মাজতো ঘৰখনত দুপাহি ফুল ফুলি আছিল — পোন্ধৰ বছৰীয়া ৰতন আৰু তেৰ বছৰীয়া জোনালী । অভাৱৰ তাড়নাত দুয়োৰে পঢ়াশালিলৈ যোৱা বন্ধ হৈছে। ৰতনে গাঁৱৰে জিতেন মহাজনৰ ঘৰত বনুৱা কাম কৰে। জোনালীয়ে ঘৰৰ কাম-কাজত মাকক সহায় কৰে , আজৰি পৰত পুৰণি তাঁতশালখনতো বহে । " ককাইটি , তই অহা বিহুৰ আগতে স্কুললৈ আকৌ যাবিনে ?" - জোনালীয়ে তাঁতশালৰ মাকোতো ইপাৰৰ পৰা সিপাৰলৈ মাৰি পঠিয়াই সুধিলে । চোতালত বহি ভাগৰুৱা শৰীৰটোৰে জিৰণি লৈ থকা ৰতনে মৰমেৰে ভনীয়েকলৈ চালে। - "যাম দে জোন। মহাজনৰ ধাৰটো ম...